Η μεγαλύτερη αδικία ελληνικής ομάδας συντελέστηκε στις 26 Οκτωβρίου το 1999. Ο πρωταθλητής Ελλάδος αγωνιζόταν στο «Μπερναμπέου» με αντίπαλο την Ρεάλ Μαδρίτης και το μόνο αποτέλεσμα που ήθελε ήταν το διπλό και οι τρεις βαθμοί. Στο 21’ όμως ο Ραούλ άνοιξε το σκορ υποχρεώνοντας τους ερυθρόλευκους να βγουν πιο μαζικά στην αντεπίθεση. Οι κόποι τους λίγο έλλειψε να ανταμειφθούν αλλά κάπου εκεί πήρε το πιστόλι του (σφυρίχτρα) ο Γερμανός διαιτητής του αγώνα, Μάρκους Μέρκ, κλείνοντας τα μάτια σε μια εξαιρετική, κατά τα άλλα, απόκρουση- πλοζόν του Ρομπέρτο Κάρλος με το απλωμένο χέρι του. Τα ολέθρια λάθη όμως δεν σταμάτησαν εκεί καθώς δόθηκε και κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία στον Μαυρογενίδη.

Οκτώ ολόκληρα χρόνια αργότερα ο Βραζιλιάνος μπακ σε συνέντευξη που παραχώρησε στο SuperSport ζήτησε συγγνώμη λέγοντας:

«Η φάση έγινε πολύ γρήγορα, το παιχνίδι ήταν 1-0 υπέρ της Ρεάλ και σίγουρα αν δεχόμασταν γκολ θα είχαμε πρόβλημα. Έγινε ένα σουτ και η μπάλα χτύπησε στο χέρι μου, ο διαιτητής αν και ήταν κοντά δεν το είδε. Ζητώ συγγνώμη, δεν το έκανα επίτηδες. Συγγνώμη!!!

Ήταν η χρονιά που κατακτήσαμε το Τσάμπιονς Λιγκ, κερδίσαμε το παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό, πήραμε την πρώτη θέση και στην συνέχεια βελτιωθήκαμε. Δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω το χέρι, αλλά με την κίνηση του σώματος, η μπάλα πήγε στο χέρι μου και γλιτώσαμε το γκολ.

Ήταν γρήγορη φάση, ο διαιτητής δεν πρόλαβε να την δει, πραγματικά κρίμα... Ήταν κάπως άσχημο, η μπάλα χτύπησε στο πόδι μου και μετά στο χέρι, έπρεπε να δοθεί πέναλντι, όμως και οι διαιτητές κάνουν λάθη».

Τι να την κάνει όμως μία απλή συγγνώμη ο φίλαθλος κόσμος του Ολυμπιακού που όλο αυτό τον καιρό τον έπνιγε το δίκιο του αλλά όλοι τον αγνοούσαν; Τι να την κάνει τη συγγνώμη που εκείνη την χρονιά βγήκε τρίτος με 7 βαθμούς; Τι να την κάνει που ο “χασάπης” διαιτητής δεν τιμωρήθηκε ποτέ;

Nομίζω πως από τότε που βγήκε η συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο.

ΥΓ1: Έστω και έτσι αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Κάρλος που το παραδέχτηκε.

ΥΓ2: Να δούμε πότε θα κάνει το ίδιο και ο Γερμανός Μάρκους Μέρκ !!!

ΥΓ3: Εύχομαι ο αγώνας της Τετάρτης να μην χρειαστεί να τον θυμηθεί οποιοσδήποτε μετά από οκτώ χρόνια ζητώντας πάλι συγγνώμη.