Οι Γερμανοί τούς γουστάρουν με «χίλια». Τους θεωρούν το αλατοπίπερο του πρωταθλήματος. Ειδικά από το '90 και μετά δεν νοείται ομάδα χωρίς τον σταρ της από τη χώρα του καφέ.

Τα παραδείγματα πολλά. Από τον Ντούνγκα και τον Πάουλο Σέρτζιο έως τον Ελμπερ, τον Εμερσον, τον Ζε Ρομπέρτο, τον Μαρσελίνιο, τον Λούσιο και τον Ντιέγκο. Τώρα τελευταία, όμως, κάτι έχει χαλάσει.
Πρόσφατο παράδειγμα αυτό του Κάιο. Η πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία της Αϊντραχτ Φρανκφούρτης από τον Γενάρη και μετά που αποκτήθηκε πρόλαβε και έπαιξε μόλις τρία παιχνίδια. Αντε να δικαιολογηθεί λόγω έλλειψης προσαρμογής.
Την Παρασκευή ο 22χρονος επιθετικός επέστρεψε αργοπορημένος για να ξεκινήσει προετοιμασία και εμφανίστηκε 6 κιλά χοντρύτερος, από την κραιπάλη λόγω γάμου. Είναι μετά να μη το ρίξουν οι ιθύνοντες της Αϊντραχτ ακόμα περισσότερο στις μπίρες;

1. Φλάβιο ο περιπατητής

Καλώς το «δικό μας» το παιδί. Το καλοκαίρι του 2003 ο Φλάβιο Κονσεϊσάο ήταν η μεγάλη μεταγραφή της Μπορούσια Ντόρτμουντ στην προσπάθεια ανάκτησης των παλαιών μεγαλείων. Στο πρώτο του φιλικό προετοιμασίας απέναντι στην Αλεν ο Βραζιλιάνος, που είχε έρθει ως δανεικός από τη Ρεάλ, χτύπησε στη φτέρνα και μετά ήταν μία μέσα και τρεις έξω. Πρόλαβε και έπαιξε 14 φορές, ταλαιπώρησε τα μάτια όσων τον είδαν με το παράλληλο παιχνίδι του και δεν έλειψε σε κανέναν το επόμενο καλοκαίρι όταν βρήκε νέα αφεντικά-κορόιδα που τον πίστεψαν στη Γαλατασαράι.

2. Ατίρσον, η μαύρη τρύπα

Ηρθε στη Λεβερκούζεν το καλοκαίρι του 2005 ως αντικαταστάτης του Ντιέγκο Πλασέντε στο αριστερό άκρο της άμυνας, με παράλληλο σκοπό να κάνει παρέα στη βραζιλιάνικη παρέα της Μπάγερ (Ζουάν, Ρόκε Ζούνιορ, Φράνσα). Τότε είχε υπογράψει τριετές συμβόλαιο, με τον Ρούντι Φέλερ να μιλάει για μεταγραφή κλοπή. Δύο χρόνια μετά αφέθηκε ελεύθερος (εν τω μεταξύ, έφυγε και το υπόλοιπο παρεάκι), έχοντας παίξει μόλις 30 παιχνίδια, και κέρδισε το παρατσούκλι «μαύρη τρύπα της άμυνας». Τα λοιπά σχόλια για τον τύπο που είχε πλασαριστεί ως ο «Ρομπέρτο Κάρλος της "Μπάι Αρένα"» περιττεύουν...

3. Λουιζάο, ο χασογκόλης

Πήγε στη Χέρτα το 2002 ως η ρεζέρβα του Ρονάλντο στην εθνική Βραζιλίας (συχνά-πυκνά το όνομά του ακουγόταν για τον Ολυμπιακό), με τους Βερολινέζους να τα σκάνε χοντρά (7,5 εκατομμύρια ευρώ) για να τον κάνουν δικό τους.
Η σχέση του με το γερμανικό ποδόσφαιρο κράτησε μόλις 18 μήνες. Πρόλαβε και έπαιξε όλες κι όλες 26 φορές, «ξετρέλανε» με τα 4 γκολ του και αφέθηκε ελεύθερος μετά βαΐων και κλάδων, με τη στάμπα του χασογκόλη, τον Μάρτιο του 2004. Εκτοτε έχει γυρίσει καμιά δεκαριά ομάδες και τώρα, στα 33 του, βολοδέρνει κάπου στη Σάο Καετάνο.

4. Eπαθαν και έμαθαν

Το 1991 αφίχθη στο Μόναχο ο Μαζίνιο. Οχι, δεν μιλάμε για τον γνωστό «Αρειανό» και παγκόσμιο πρωταθλητή του 1994, αλλά για τον... Μαζίνιο ΙΙ. Οι Βαυαροί τον αγόρασαν από την Μπραγκαντίνο, πιστεύοντας ότι βρήκαν το next big thing. Τελικά, το μόνο που είχε κοινό με τον... καλό Μαζίνιο ήταν το όνομα. Βεβαίως, επειδή στην Μπάγερν συνηθίζουν να μαθαίνουν από τα λάθη τους, πέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια για να ψωνίσουν Βραζιλιάνο απ' ευθείας από το πρωτάθλημα της πατρίδας του (Μπρένο)...

5. Οι... ιμιτασιόν Ντιντί  και Φαλκάο

Τραυματικές εμπειρίες με μεταγραφές Βραζιλιάνων έχει και η Στουτγκάρδη. Δύο ονόματα θα μείνουν για πάντα... αξέχαστα στη Σουηβία για να τους θυμίζουν τη «χώρα του καφέ».
Το πρώτο ήταν αυτό του Ντιντί, o oποίος πάτησε γερμανικό έδαφος το 1999 για το... ευτελές ποσό των 2,5 εκατ. ευρώ. Δεν χρειάστηκαν περισσότερα από τρία ματς για να καταλάβουν στη Στουτγκάρδη ότι το παλικάρι δεν είχε απολύτως καμία σχέση με τον μεγάλο Ντιντί της δεκαετίας του 1950, και με το άθλημα γενικώς.
To δεύτερο... ιστορικό όνομα ήταν αυτό του Ελσον Φαλκάο (φωτογραφία). Συγγένεια με τον γνωστό επίσης ουδεμία, οικογενειακά και αγωνιστικά. Στην Παλμέιρας γελάνε ακόμα μετρώντας το 1,5 εκατ. ευρώ που έβαλαν στα ταμεία τους το 2005 για να τον παραχωρήσουν στη Στουτγκάρδη. Και αυτός έπαιξε τρία ματς πριν τον «στείλουν». Τουλάχιστον, τα καταλαβαίνουν νωρίς τα «παλτά»...

6. Τα πράσινα... «παλτά»

Οι ιθύνοντες της Βέρντερ Βρέμης μπορούν να υπερηφανεύονται για πολλά πράγματα. Οχι όμως και για τη μεταγραφή-ρεκόρ στην ιστορία τους. Ο Κάρλος Αλμπέρτο είχε την... τιμή (κυριολεκτικά και μεταφορικά), αναγκάζοντας πέρσι τους «πράσινους» να... σκάσουν 8,5 εκατ. για λόγου του. Ο πολλά υποσχόμενος Βραζιλιάνος (πρωταθλητής Ευρώπης στην Πόρτο το 2004) σίγουρα έκλεψε εντυπώσεις στη Βρέμη. Για τα rasta του και την απειθαρχία του, όχι όμως για την ποδοσφαιρική αξία του. Επαιξε μόλις 2 ματς στην Μπουντεσλίγκα, κι αυτά... σκάρτα, πριν τον φορτώσουν με δανεισμούς σε Σάο Πάουλο και Μποταφόγκο. Μεγάλη επιτυχία ήταν και η απόκτηση του Γκουστάβο Νέρι το 2004. Ο αριστερός μπακ αγωνίστηκε τρεις ολόκληρες φορές πριν φύγει κακήν-κακώς στο εξάμηνο...

7. Τον έριξε στα ναρκωτικά

Ο Κριστόφ Ντάουμ παρουσιάζει με καμάρι τις μεταγραφές του στη Λεβερκούζεν το καλοκαίρι του 2000. Κάτω δεξιά στη φωτογραφία ποζάρει ο κύριος Μάρκος Βισέντε ντος Σάντος, γνωστότερος ως Μαρκίνιος. Οι «ασπιρίνες» ξόδεψαν τότε ποσό που αντιστοιχούσε σε 4,5 εκατ. ευρώ για να τον αποκτήσουν από την άσημη Αβάι. Επειτα από ενάμιση χρόνο και 13 ματς με τη... β' ομάδα, ο Μαρκίνιος εξαφανίστηκε και δεν τον ξαναείδε κανείς. Μήπως αυτός ήταν ο λόγος που ο Ντάουμ το έριξε στα ναρκωτικά εκείνο τον καιρό;